Zeventien jaar was ik toen mijn moeder overleed. Ik had geen tijd om te rouwen, maar nam meteen de moederrol in ons gezin op me. Doorleven, zorgen voor mijn drie jaar jongere zusje en mijn depressieve vader, daar richtte ik mij op. De klap kwam pas veertien jaar later. Een sterke vrolijke vrouw, dat was het beeld dat Karin van zichzelf had en wat ze jarenlang uitstraalde. "Ik heb mezelf voor de gek gehouden", blikt ze terug. "Ik dacht echt dat ik vrolijk en sterk was. Maar ik heb niet leren voelen. Mensen konden me eigenlijk niet bereiken. Ik hield mijn emoties op afstand." Ruim veertien jaar later verloor zij haar baan en huis en ook aan haar relatie kwam een einde. "Verlies en afscheid waren plotseling volledig aanwezig in mijn leven", vertelt ze. "Op dat moment kwam ook de dood van mijn moeder naar boven. Ik heb een jaar lang gehuild, zelfs in de supermarkt. Ik huilde de tranen die ik altijd had weggestopt". Na deze intensieve periode waarin zij haar uitgestelde rouw doorleefde en het geschenk ervoer van "weer compleet te zijn", begon zij groepen "Dochters zonder Moeder" te begeleiden. "Veel vrouwen herkenden dat uitgestelde rouwproces, ook zij konden niet rouwen na het overlijden van hun moeder. Dit deden zij dan alsnog in de veiligheid en (h)erkenning van lotgenoten".

Marja Boeve werkt als intern begeleider op een basisschool en is daar tevens rouwcoördinator.

Marja is opgegroeid in een muzikaal gezin en heeft zich door middel van zang- en pianolessen ontwikkeld tot een semi-professionele zangeres. Haar eigen rouw- en verlieservaringen en het delen van rouwervaringen van anderen waren voor Marja de aanleiding om het schrijven van liedjes te gaan richten op het thema verlies.

 

 

Het diepste verdriet wordt zo dikwijls verzwegen
Voor het grootste geluk schieten woorden te kort
Wij zijn met ons diepste verlangen verlegen
Daar waar je dierbaarste persoon een herinnering wordt.

( Nel Benschop)
Moeders zonder moeder

Marjolein is moeder van twee zonen (18 en 16 jaar oud). Ze volgde de studie Psychologie aan de Academie Integrale Menswetenschappen SPSO in Utrecht en heeft deze studie in 2010 succesvol afgerond. Voor haar afstudeerscriptie onderzocht ze de rouw van vrouwen die, net als zijzelf, moeder werden terwijl hun eigen moeder niet meer in leven was. In december 2009 verscheen haar Boek: Moeder zijn zonder mijn moeder uitgebracht door uitgeverij A.W. Bruna in Utrecht.

Waarom ben je pas zo laat gaan studeren?
‘18  jaar geleden verloor ik in een relatief korte periode mijn broer, mijn vader en mijn moeder. Mijn moeder heeft nog 3 maanden van mijn eerste kind mogen genieten. Drie keer kon ik geen afscheid nemen omdat de dood geheel onverwachts kwam. Moeder worden en je eigen moeder en gezin van herkomst verliezen dat is zo onwerkelijk en cru. Die impact dreunde lang na.
Ik ben werkelijk overal op zoek gegaan naar hulp, er zijn veel rouwgroepen maar geen één die echt aansloot bij het proces waarin ik zat. Mijn halve familie was ik kwijt, zo onvoorstelbaar. Ik ben door een heel, heel erg diep dal gegaan. Op een gegeven moment heb ik besloten dat hetgeen ik mee heb gemaakt, vast niet alleen bij mij voorkomt, en ik dus een verschil kan maken voor anderen die in deze situatie terecht komen. Aangezien ik geen opleiding had in deze richting ben ik, toen mij jongste kind naar school ging, weer gaan studeren. Psychologie. Dat werkt voor mij 2 kanten op: ik heb mijn eigen rouw proces onder de loep genomen en ik kan nu anderen gaan helpen. Vandaar mijn besluit om op latere leeftijd te gaan studeren.’

Waarom studeer je af op het onderwerp Moeder zonder moeder?
‘Ik heb me zo eenzaam gevoeld, in mijn immense verdriet. Nu weet ik dat er veel meer vrouwen (en mannen) met deze situatie van doen krijgen. Had ik dat toen maar geweten. In mijn scriptie wil ik ingaan op het effect van het verlies van je moeder als je zelf moeder wordt en bent. Ik heb niet de pretentie om een kant en klaar pakket voor handen te hebben waardoor dit verdriet beter te handelen wordt. Maar ik geloof er in dat verhalen van moeders zonder moeder, anderen steun en inzicht kunnen geven. Moeders zonder moeder die verder zijn in hun verwerking en acceptatie. Dat zij een handreiking kunnen geven aan degenen die nog niet zo ver zijn.
De slogan van mijn academie is:
Mensen leren zichzelf te helpen en dat is nu precies wat ik voor ogen heb met deze scriptie. En dat is ook de reden waarom ik juist voor deze opleiding heb gekozen. Niet tegenover maar naast iemand te gaan staan. Zodat ik een verschil kan maken in het de verwerking van het verdriet van Moeders zonder moeder. Vandaar dit initiatief.’

Marjolein Simons

06-29184594Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Het belangrijkste NU in mijn leven is mijn gezin: man en 2 zoons (25 en 17 jaar oud).

Dat is niet altijd zo geweest. Vanuit mijn overlevingsstrategie "ik doe het allemaal wel zelf" stond werk altijd voor mij op de 1e plaats: ik moest onafhankelijk zijn en voor mezelf kunnen zorgen. Dat voorbeeld had ik heel sterk van mijn vader overgenomen: werken, doorgaan, niet teveel aandacht aan emoties geven.

Daan Westerink (1968) is journaliste en rouwdeskundige. Ze studeerde in 1993 af aan de School voor de Journalistiek in Utrecht en was daarna tien jaar werkzaam als redacteur, eindredacteur en programma ontwikkelaar ('creative') voor verschillende televisieprogramma's (Endemol, NCRV, VARA, EO).

Menu